تبلیغات
احادیث دینی - کلمات قصار نهج البلاغه از ۲۱تا۴۰
یکشنبه 6 تیر 1389

کلمات قصار نهج البلاغه از ۲۱تا۴۰

   نوشته شده توسط: احمد زین گنجه    

۲۱
  وَ قَالَ ع : 
لَنَا حَقُّ فَإِنْ اءُعْطِینَاهُ وَ إِلا رَکِبْنَا اءَعْجَازَ الْإِبِلِ وَ إِنْ طَالَ السُّرَى .
قال الرضى :
وَ هذَا مِنْ لَطِیفِ الْکَلامِ وَ فَصیحِهِ، وَ مَعْناهُ اءَنا إ ن لَمْ نُعْطَ حَقِّنا اءَذِلاء، وَ ذلِکَ اءَنَّ الرَّدیفَ یَرْکَبُ عَجُزَ الْبَعیرِ کالْعَبْدِ وَالا سِیرِ وَ مَنْ یَجرِی مَجراهُما.
  و فرمود (ع ): 
ما را حقى است که اگر آن را به ما دادند، بگیریم و اگر ندادند، بر ترک شتر سوار مى شویم ، هر چند، سیر در شب باشد و به دراز کشد.
شریف رضى گوید :
این سخن ، سخنى لطیف و فصیح است . یعنى اگر حق ما را ندهند، ما در زمره خوارشدگان باشیم زیرا بنده و اسیر و امثال آنها را بر سرین شتر مى نشانند یعنى پشت سر آنکه شتر را مى راند).
۲۲
  وَ قَالَ ع : 
مَنْ اءَبْطَاءَ بِهِ عَمَلُهُ لَمْ یُسْرِعْ بِهِ حَسْبَهُ.
  و فرمود (ع ): 
هر که در کارها درنگ کند، شرف نسب ، سبب سرعت در کارش ‍ نشود.
 ۲۳
  وَ قَالَ ع : 
مِنْ کَفَّاراتِ الذُّنُوبِ الْعِظامِ إِغاثَهُ الْمَلْهُوفِ، وَالتَّنْفِیسُ عَنِ الْمَکْرُوبِ.
  و فرمود (ع ): 
از کفاره هاى گناهان بزرگ ، به فریاد رسیدن ستمدیدگان است و شاد کردن غمگینان .
  ۲۴
  وَ قَالَ ع : 
یَا ابْنَ آدَمَ إِذا رَاءَیْتَ رَبَّکَ سُبْحانَهُ یُتابِعُ عَلَیْکَ نِعَمَهُ وَ اءَنْتَ تَعْصِیهِ فَاحْذَرْهُ.
  و فرمود (ع ): 
اى پسر آدم ، اگر دیدى که خداى سبحان ، نعمتش را پى درپى به تو ارزانى مى دارد و تو نافرمانیش مى کنى ، از کیفر او بترس .
۲۵
  وَ قَالَ ع : 
مَا اءَضْمَرَ اءَحَدٌ شَیْئا إِلا ظَهَرَ فِی فَلَتَاتِ لِسانِهِ وَ صَفَحاتِ وَجْهِهِ.
  و فرمود (ع ): 
هیچکس چیزى را در دل نهان ننمود، مگر آنکه ، در سخن نابجایى که از دهانش مى پرد، یا در صفحات چهره اش ، هویدا شود.
 ۲۶
  وَ قَالَ ع : 
امْشِ بِدائِکَ ما مَشَى بِکَ.
  و فرمود (ع ): 
تا درد همراه توست تو نیز با او همراهى کن .
  ۲۷
  وَ قَالَ ع : 
اءَفْضَلُ الزُّهْدِ إِخْفاءُ الزُّهْدِ.
  و فرمود (ع ): 
برترین پارساییها آن است که در نهان باشد.
  ۲۸
  وَ قَالَ ع : 
إِذا کُنْتَ فِی إِدْبارٍ وَالْمَوْتُ فِی إِقْبالٍ فَما اءَسْرَعَ الْمُلْتَقَى !
  و فرمود (ع ): 
اگر تو روى به بازگشت نهاده باشى و مرگ روى در آمدن داشته باشد، چه زود به هم خواهید رسید.
  ۲۹
  وَ قَالَ ع : 
الْحَذَرَ الْحَذَرَ فَوَاللَّهِ لَقَدْ سَتَرَ حَتّى کَاءَنَّهُ قَدْ غَفَرَ!
  و فرمود (ع ): 
بترسید، بترسید، به خدا سوگند، که گاه چنان گناه را مى پوشاند که پندارى آن را بخشیده است .
 ۳۰
  وَ سُئِلَ ع عَنِ الْإِیمَانِ فَقَالَ: 
الْإِیمَانُ عَلى اءَرْبَعِ دَعائِمَ: عَلَى الصَّبْرِ وَالْیَقِینِ وَالْعَدْلِ وَالْجِهادِ.
فَالصَّبْرُ مِنْها عَلى اءَرْبَعِ شُعَبٍ: عَلَى الشَّوْقِ وَالشَّفَقِ وَالزُّهْدِ وَالتَّرَقُّبِ، فَمَنِ اشْتاقَ إِلَى الْجَنَّهِ سَلا عَنِ الشَّهَواتِ، وَ مَنْ اءَشْفَقَ مِنَ النَّارِ اجْتَنَبَ الْمُحَرَّماتِ، وَ مَنْ زَهِدَ فِی الدُّنْیَا اسْتَهانَ بِالْمُصِیباتِ، وَ مَنِ ارْتَقَبَ الْمَوْتَ سارَعَ فِى الْخَیْراتِ.
وَالْیَقِینُ مِنْهَا عَلَى اءَرْبَعِ شُعَبٍ: عَلَى تَبْصِرَهِ الْفِطْنَهِ، وَ تَاءَوُّلِ الْحِکْمَهِ، وَ مَوْعِظَهِ الْعِبْرَهِ، وَ سُنَّهِ الْاءَوَّلِینَ، فَمَنْ تَبَصَّرَ فِی الْفِطْنَهِ تَبَیَّنَتْ لَهُ الْحِکْمَهُ، وَ مَنْ تَبَیَّنَتْ لَهُ الْحِکْمَهُ عَرَفَ الْعِبْرَهَ، وَ مَنْ عَرَفَ الْعِبْرَهَ فَکَاءَنَّمَا کَانَ فِى الْاءَوَّلِینَ.
وَالْعَدْلُ مِنْهَا عَلَى اءَرْبَعِ شُعَبٍ: عَلَى غَائِصِ الْفَهْمِ، وَ غَوْرِ الْعِلْمِ، وَ زُهْرَهِ الْحُکْمِ، وَ رَسَاخَهِ الْحِلْمِ، فَمَنْ فَهِمَ عَلِمَ غَوْرَ الْعِلْمِ، وَ مَنْ عَلِمَ غَوْرَ الْعِلْمِ صَدَرَ عَنْ شَرَائِعِ الْحُکْمِ، وَ مَنْ حَلُمَ لَمْ یُفَرِّطْ فِی اءَمْرِهِ وَ عَاشَ فِی النَّاسِ حَمِیدا.
وَالْجِهَادُ مِنْهَا عَلَى اءَرْبَعِ شُعَبٍ: عَلَى الْاءَمْرِ بِالْمَعْرُوفِ، وَالنَّهْیِ عَنِ الْمُنْکَرِ، وَالصِّدْقِ فِی الْمَوَاطِنِ وَ شَنَآنِ الْفَاسِقِینَ، فَمَنْ اءَمَرَ بِالْمَعْرُوفِ شَدَّ ظُهُورَ الْمُؤْمِنِینَ، وَ مَنْ نَهَى عَنِ الْمُنْکَرِ اءَرْغَمَ اءُنُوفَ الْمُنافِقِینَ، وَ مَنْ صَدَقَ فِی الْمَوَاطِنِ قَضَى مَا عَلَیْهِ، وَ مَنْ شَنِئَ الْفَاسِقِینَ وَ غَضِبَ لِلَّهِ غَضِبَ اللَّهُ لَهُ وَ اءَرْضَاهُ یَوْمَ الْقِیَامَهِ.
وَالْکُفْرُ عَلَى اءَرْبَعِ دَعَائِمَ: عَلَى التَّعَمُّقِ، وَالتَّنَازُعِ، وَالزَّیْغِ، وَالشِّقَاقِ، فَمَنْ تَعَمَّقَ لَمْ یُنِبْ إِلَى الْحَقِّ، وَ مَنْ کَثُرَ نِزَاعُهُ بِالْجَهْلِ دَامَ عَمَاهُ عَنِ الْحَقِّ، وَ مَنْ زَاغَ سَاءَتْ عِنْدَهُ الْحَسَنَهُ، وَ حَسُنَتْ عِنْدَهُ السَّیِّئَهُ، وَ سَکِرَ سُکْرَ الضَّلاَلَهِ، وَ مَنْ شَاقَّ وَعُرَتْ عَلَیْهِ طُرُقُهُ، وَ اءَعْضَلَ عَلَیْهِ اءَمْرُهُ، وَ ضَاقَ عَلَیْهِ مَخْرَجُهُ.
وَالشَّکُّ عَلَى اءَرْبَعِ شُعَبٍ: عَلَى التَّمَارِی ، وَالْهَوْلِ وَالتَّرَدُّدِ، وَالاِسْتِسْلاَمِ، فَمَنْ جَعَلَ الْمِرَاءَ دَیْدَنا لَمْ یُصْبِحْ لَیْلُهُ، وَ مَنْ هَالَهُ مَا بَیْنَ یَدَیْهِ نَکَصَ عَلَى عَقِبَیْهِ، وَ مَنْ تَرَدَّدَ فِی الرَّیْبِ وَطِئَتْهُ سَنَابِکُ الشَّیَاطِینِ، وَ مَنِ اسْتَسْلَمَ لِهَلَکَهِ الدُّنْیَا وَالْآخِرَهِ هَلَکَ فِیهِمَا.
قال الرضى :
وَ بَعْدَ هذا کَلام تَرَکْنا ذِکْرَهُ خَوفَ الا طالَه والْخُرُوجِ عَنِ الْغَرَضِ الْمَقْصُودِ فِی هذا الْکِتابِ.
  از امیرالمؤ منین معنى ایمان را پرسیدند، فرمود: 
شکیبایى را نیز چهار شعبه است : شوق و ترس و پارسایى و انتظار. پس ، هر که در او شوق بهشت باشد، باید که از شهوات دورى جوید و هر که از آتش دوزخ ترسد، باید که از محرمات اجتناب کند، و هر که در دنیا پارسایى گزیند، تحمل مصیبتها بر وى آسان شود و هر که در انتظار مرگ باشد، به کارهاى نیک شتاب کند.
و یقین را چهار شعبه است : بینایى هوشمندانه و دریافت از روى حکمت و پند گرفتن از چیزهاى عبرت آمیز و رفتن به روش پیشینیان . هر که از روى هوشمندى نگرد، حکمت بر وى آشکار شود و هر که از حکمت بر وى آشکار شود، آموخته است که چگونه از حوادث عبرت گیرد و هر که عبرت گرفتن را آموزد، گویى با گذشتگان در گذشته ، زیسته است .
و عدالت را چهار شعبه است : فهمى که به عمق چیزها رسد و علمى که حقایق را دریابد و داورى کردنى نیکو و راسخ بودن در بردبارى . آنکه نیکو فهم کند به عمق دانایى رسد و هر که به عمق دانایى رسد، از آبشخور احکام دین سیراب بیرون آید و هر که بردبارى را شعار خود سازد، در کارها تقصیر ننماید و در میان مردم ، ستوده زیست کند.
جهاد را نیز چهار شعبه است : امر به معروف و نهى از منکر و پیکار در راه دین و دشمنى با فاسقان . پس ، هر که امر به معروف کند، مؤ منان را پشتیبانى نیکوست و هر که نهى از منکر نماید، بینى منافقان را بر خاک مالیده و هر که در راه خدا پیکار کند، آنچه را بر عهده داشته به جاى آورده و هر که با فاسقان دشمنى کند و براى خدا خشمگین شود، خدا را در روز جزا خشنود ساخته است .
کفر را چهار پایه است : کنجکاوى بیهوده و خصومت کردن و انحراف از حق و دشمنى ورزیدن . کسى که در کارها بیهوده کنجکاوى کند، به حق نرسد. هر که به سبب نادانى به خصومت پردازد، همواره دیده اش از دیدن حق نابینا باشد و هر که از حق منحرف گردد، نیکى را بدى انگارد و بدى را نیکى پندارد و به باده گمراهى مست شود و هر که دشمنى ورزد، راههایش ناهموار و پر وحشت گردد و کارش دشوار شود و راه بیرون شدن بر او بسته ماند.
شک را نیز چهار شعبه است : جدال بیهوده و هول و هراس و دودلى و تسلیم . هر که جدال را عادت خود سازد شبش به روز بدل نگردد و هر که از کارهایى که در پیش دارد بترسد، واپس ماند و به مقصود نرسد و هر که به تردید و دودلى گرفتار آید، پس سپر سمهاى شیاطین شود و هر که به تباهى دنیا و آخرت تن در دهد، هم در دنیا هلاک شود و هم در آخرت .
رضى گوید:
پس از این کلامى است ، که ما از ذکر آن خوددارى کردیم از بیم به درازکشیدن سخن و خارج بودنش از موضوع ما.
  ۳۱
  وَ قَالَ ع : 
فَاعِلُ الْخَیْرِ خَیْرٌ مِنْهُ، وَ فَاعِلُ الشَّرِّ شَرُّ مِنْهُ.
  و فرمود (ع ): 
نیکوکار از کار نیکویش بهتر است و، بدکار از کار بدش بدتر.
 ۳۲
  وَ قَالَ ع : 
کُنْ سَمْحا وَ لاَ تَکُنْ مُبَذِّرا، وَ کُنْ مُقَدِّرا وَ لاَ تَکُنْ مُقَتِّرا.
  و فرمود (ع ): 
بخشنده باش و اسرافکار مباش و میانه رو باش و سختگیر مباش .
۳۳
  وَ قَالَ ع : 
اءَشْرَفُ الْغِنَى تَرْکُ ا۰لْمُنَى .
  و فرمود (ع ): 
برترین توانگرى ترک آرزوهاست .
 ۳۴
  وَ قَالَ ع : 
مَنْ اءَسْرَعَ إِلَى النَّاسِ بِمَا یَکْرَهُونَ قَالُوا فِیهِ مَا لاَ یَعْلَمُونَ.
  و فرمود (ع ): 
هر که به کارى بشتابد، که مردمش ناخوش دارند، درباره اش آن گویند که ندانند.
  ۳۵
  وَ قَالَ ع : 
مَنْ اءَطَالَ الْاءَمَلَ اءَسَاءَ الْعَمَلَ.
  و فرمود (ع ): 
هر که دامنه آرزوهایش گسترده شود، کردارش ناروا گردد.
 ۳۶
  وَ قَالَ ع : وَ قَدْ لَقِیَهُ عِنْدَ مَسِیرِهِ إِلَى الشَّامِ دَهَاقِینُ الْاءَنْبَارِ فَتَرَجَّلُوا لَهُ وَ اشْتَدُّوا بَیْنَیَدَیْهِ: 
مَا هَذَا الَّذِی صَنَعْتُمُوهُ؟
فَقَالُوا: خُلُقٌ مِنَّا نُعَظِّمُ بِهِ اءُمَرَاءَنَا.
فَقَالَ:
وَاللَّهِ مَا یَنْتَفِعُ بِهَذَا اءُمَرَاؤُکُمْ، وَ إِنَّکُمْ لَتَشُقُّونَعَلَى اءَنْفُسِکُمْ فِی دُنْیَاکُمْ وَ تَشْقَوْنَ بِهِ فِی آخِرَتِکُمْ، وَ مَا اءَخْسَرَ الْمَشَقَّهَ وَرَاءَهَا الْعِقَابُ، وَ اءَرْبَحَ الدَّعَهَ مَعَهَا الْاءَمَانُ مِنَ النَّارِ.
  هنگامى که به شام مى رفت ، دهقانان شهر انبار به دیدارش آمدند. از اسبها پیاده شدند وپیشاپیش او دویدند. پرسید: 
این چه کار است که مى کنید؟
گفتند که این عادت ماست در بزرگداشت فرمانروایانمان .
امام (ع ) فرمود: این کارى است که امیرانتان از آن سود نبردند و شما خود را در زندگى خود به مشقت مى افکنید و در آخرت به بدبختى گرفتار مى آیید. چه زیانبار است مشقتى که در پى آن عذاب باشد و چه سودمند است آسودگى همراه با ایمنى از عذاب خدا.
   ۳۷
  وَ قَالَ ع لاِبْنِهِ الْحَسَنِ ع : 
یَا بُنَیَّ احْفَظْ عَنِّی اءَرْبَعا وَ اءَرْبَعا لاَ یَضُرُّکَ مَا عَمِلْتَ مَعَهُنَّ؛ إِنَّ اءَغْنَى الْغِنَى الْعَقْلُ، وَ اءَکْبَرَ الْفَقْرِ الْحُمْقُ، وَ اءَوْحَشَ الْوَحْشَهِ الْعُجْبُ، وَ اءَکْرَمَ الْحَسَبِ حُسْنُ الْخُلُقِ.
یَا بُنَیَّ إِیَّاکَ وَ مُصَادَقَهَ الْاءَحْمَقِ فَإِنَّهُ یُرِیدُ اءَنْ یَنْفَعَکَ فَیَضُرَّکَ.
وَ إِیَّاکَ وَ مُصَادَقَهَ الْبَخِیلِ فَإِنَّهُ یَقْعُدُ عَنْکَ اءَحْوَجَ مَا تَکُونُ إِلَیْهِ.
وَ إِیَّاکَ وَ مُصَادَقَهَ الْفَاجِرِ فَإِنَّهُ یَبِیعُکَ بِالتَّافِهِ.
وَ إِیَّاکَ وَ مُصَادَقَهَ الْکَذَّابِ فَإِنَّهُ کَالسَّرَابِ یُقَرِّبُ عَلَیْکَ الْبَعِیدَ، وَ یُبَعِّدُ عَلَیْکَ الْقَرِیبَ.
  به فرزند خود امام حسن (ع ) فرمود: 
اى فرزند، از من چهار و چهار چیر را به خاطر بسپار که چون کارهایت را به آنها به انجام رسانى ، هرگز زیانى به تو نرسد برترین بى نیازیها عقل است و بزرگترین بینواییها حماقت است و ترسناکترین ترسها خودپسندى است و گرامیترین حسب و نسب ، خلق نیکوست .
اى فرزند، بپرهیز از دوستى با احمق ، زیرا احمق خواهد که به تو سود رساند، ولى زیان مى رساند و بپرهیز از دوستى با بخیل که او چیزى را که بسیار به آن نیازمند هستى از تو دریغ مى دارد و بپرهیز از دوستى با تبهکار که تو را به اندک چیزى مى فروشد.
و بپرهیز از دوستى دروغگو، که او چون سراب است ، دور را نزدیک نشان مى دهد و نزدیک را دور مى نمایاند.
 ۳۸
  وَ قَالَ ع : 
لاَ قُرْبَهَ بِالنَّوَافِلِ إِذَا اءَضَرَّتْ بِالْفَرَائِضِ.
  و فرمود (ع ): 
در به جاى آوردن مستحبات قربتى نیست اگر به واجبات زیان رساند.
 ۳۹
  وَ قَالَ ع : 
لِسَانُ الْعَاقِلِ وَرَاءَ قَلْبِهِ، وَ قَلْبُ الْاءَحْمَقِ وَرَاءَ لِسَانِهِ.
قال الرضى :
وَ هذا مِنَ الْمَعانِی الْعَجِیبَهِ الشَّریفَهِ، وَالْمُرادُ بِهِ اءِنَّ الْعاقِلَ لا یُطْلِقُ لِسانَهُ إ لا بَعْدَ مُشاوَرَهِ الرَّویهِ وَ مُؤ امَرَهِ الْفِکْرَهِ والا حْمَقُ تَسْبِقُ حَذَفاتُ لِسانِهِ وَ فَلَتاتُ کَلامِهِ مُراجَعَهَ فِکْرِهِ، وَ مُماخَضَهَ رَاءیِهِ، فَکَاءَنَّ لِسانَ الْعاقِلِ تابِعٌ لِقَلْبِهِ، وَ کَاءَنَّ قَلْبَ الا حْمَقِ تابِعٌ لِلِسانِهِ.
وَ قَدْ رُوِىٍَّ عَنْهُ ع هذَا الْمَعْنى بِلَفْظٍ آخَرَ وَ هُوَ قَوْلُهُ: (قَلْبُ الْاءَحْمَقِ فِی فِیهِ، وَ لِسَانُ الْعَاقِلِ فِی قَلْبِهِ) وَ مَعْناهُما واحِدُ.
  و فرمود (ع ): 
زبان خردمند آن سوى دل اوست و دل بى خرد آن سوى زبانش .
رضى گوید:
این از معانى عجیب و شریف است . مراد این است که عاقل زبان نمى گشاید مگر پس از آنکه با اندیشه و فکر خود مشورت کند و بى خرد، سخنان بیهوده اش بر فکر و تاءمل و اندیشه اش پیشى گیرد. گویى زبان عاقل ، تابع دل اوست و دل احمق ، تابع زبان اوست . این معنى از آن حضرت به عبارات دیگرى هم آمده است ، مانند این عبارت دل احمق در دهان اوست و زبان عاقل در دلش و هر دو یک معنى است .
  ۴۰
  وَ قَالَ ع لِبَعْضِ اءَصْحَابِهِ فِی عِلَّهٍ اعْتَلَّهَا: 
جَعَلَ اللَّهُ مَا کَانَ مِنْ شَکْوَاکَ حَطّا لِسَیِّئَاتِکَ، فَإِنَّ الْمَرَضَ لاَ اءَجْرَ فِیهِ، وَ لَکِنَّهُ یَحُطُّ السَّیِّئاتِ وَ یَحُتُّها حَتَّ الْاءَوْراقِ، وَ إِنَّمَا الْاءَجْرُ فِی الْقَوْلِ بِاللِّسانِ، وَالْعَمَلِ بِالْاءَیْدِی وَالْاءَقْدامِ، وَ إِنَّ اللَّهَ سُبْحانَهُ یُدْخِلُ بِصِدْقِ النِّیَّهِ وَالسَّرِیرَهِ الصّالِحَهِ مَنْ یَشاءُ مِنْ عِبادِهِ الْجَنَّهَ.
قال الرضى :
وَ اءَقُولُ:
صَدَقَ ع إ ن الْمَرَضَ لا اءجْرَ فِیهِ، لا نَّهُ مِنْ قَبِیلِ ما یُسْتَحَقُّ عَلَیْهِ الْعِوَض ؛ لا نَّ الْعِوَضَ یُسْتَحِقُّ عَلى ما کانَ فِی مُقابَلَهِ فِعْلِ اللّه تَعالى بِالعَبْدِ مِنَ الآلامِ وَالا مْراضِ وَ ما یَجْرِی مَجْرى ذلِکَ، والا جْرُ والثَّوابُ یُسْتَحَقّانِ عَلى ما کانَ فِی مُقابَلَهِ فَعْلَ الْعَبْدِ، فَبَیْنَهُما فَرْقُ قَدْ بَیِّنَهُ ع کَما یَقْتَضِیهِ عِلْمُهُ الثّاقِبُ، وَ رَاءیُهُ الصّائِبُ.
  به یکى از اصحابش که بیمار شده بود چنین فرمود: 
خداوند بیمارى تو را که از آن شکوه مى کنى ، سبب کاستن از گناهانت قرار داده . زیرا در بیمارى اجر و ثوابى نیست ، ولى گناهان را مى ریزد، آنسان ، که برگ درختان مى ریزند. اجر و ثواب ، حاصل گفتار به زبان است و کردار به دست و پاى . خداوند به سبب صدق نیت و باطن پاک ، هر کس را که خواهد، به بهشت مى برد.
شریف رضى گوید :
من مى گویم :
امام (ع ) راست گفته است و در بیمارى اجر و ثوابى نیست زیرا بیمارى از چیزهایى است که آن را عوض است نه مزد. عوض در برابر دردها و بیماریهایى است که از سوى خداوند بر بنده مى رسد، ولى اجر و ثواب در برابر عملى است که از بنده سر زده است پس میان عوض و ثواب فرقى است که امام با علم نافذ و راءى صواب خویش بیان فرموده است


301040
یکشنبه 6 تیر 1389 01:13 ب.ظ
agha mamnoon az matalebe webloget
faghat ye chizi
een nazar sanjie kenar ye gozine kam dare:
"razi naboodan az vaziate mojud, va hamchenin mokhalefe tarhe efaf"
garche man gozineye 1 ro entekhab kardam, vali een gozineyi ke alan matrah kardam nazare kheyli az afradi hast ke mishnasam
ba ejaze
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر