تبلیغات
احادیث دینی - کلمات قصار از ۱۲۱ تا ۱۴۰
جمعه 11 تیر 1389

کلمات قصار از ۱۲۱ تا ۱۴۰

   نوشته شده توسط: احمد زین گنجه    

۱۲۱
  وَ قَالَ ع : 
عَجِبْتُ لِلْبَخِیلِ یَسْتَعْجِلُ الْفَقْرَ الَّذِی مِنْهُ هَرَبَ، وَ یَفُوتُهُ الْغِنَى الَّذِی إِیَّاهُ طَلَبَ، فَیَعِیشُ فِی الدُّنْیَا عَیْشَ الْفُقَرَاءِ، وَ یُحَاسَبُ فِی الْآخِرَهِ حِسَابَ الْاءَغْنِیَاءِ!
وَ عَجِبْتُ لِلْمُتَکَبِّرِ الَّذِی کَانَ بِالْاءَمْسِ نُطْفَهً وَ یَکُونُ غَدا جِیفَهً!
وَ عَجِبْتُ لِمَنْ شَکَّ فِی اللَّهِ وَ هُوَ یَرَى خَلْقَ اللَّهِ!
وَ عَجِبْتُ لِمَنْ نَسِیَ الْمَوْتَ وَ هُوَ یَرَى مِنْ یَمُوتُ!
وَ عَجِبْتُ لِمَنْ اءَنْکَرَ النَّشْاءَهَ الْاءُخْرَى وَ هُوَ یَرَى النَّشْاءَهَ الْاءُولَى .
وَ عَجِبْتُ لِعَامِرٍ دَارَ الْفَنَاءِ وَ تَارِکٍ دَارَ الْبَقَاءِ!
  و فرمود (ع ): 
در شگفتم از بخیل که فقرى را، که همواره از آن مى گریزد، بشتاب مى طلبد و آن توانگرى را، که در طلب اوست ، از دست مى دهد. پس در دنیا، زندگیش به زندگى بینوایان ماند و در آخرت چون توانگران از او حساب مى کشند.
و در شگفتم از متکبر که دیروز نطفه بود و فردا مردارى بیش نخواهد بود.
و در شگفتم از کسى که در خدا شک مى کند و آفریدگان خدا را مى بیند.
و در شگفتم از کسى که مرگ را فراموش مى کند و مردگان را مى بیند.
و در شگفتم از کسى که منکر روز رستاخیز است و حال آنکه ، پدید آمدن نخستین را مى بیند.
و در شگفتم از کسى که دنیاى فانى را آباد مى سازد و جهان باقى را وا مى گذارد.
 ۱۲۲
  وَ قَالَ ع : 
مَنْ قَصَّرَ فِی الْعَمَلِ ابْتُلِیَ بِالْهَمِّ وَ لاَ حَاجَهَ لِلَّهِ فِیمَنْ لَیْسَ لِلَّهِ فِی مَالِهِ وَ نَفْسِهِ نَصِیبٌ.
  و فرمود (ع ): 
کسى که در عمل کوتاهى کند به اندوه دچار گردد و خداوند را، به کسى که خدا را در مال و جانش نصیبى نباشد، نیازى نیست .
 ۱۲۳
  وَ قَالَ ع : 
تَوَقَّوُا الْبَرْدَ فِی اءَوَّلِهِ وَ تَلَقَّوْهُ فِی آخِرِهِ، فَإِنَّهُ یَفْعَلُ فِی الْاءَبْدَانِ کَفِعْلِهِ فِی الْاءَشْجَارِ: اءَوَّلُهُ یُحْرِقُ وَ آخِرُهُ یُورِقُ.
  و فرمود (ع ): 
در آغاز سرما خود را از آن حفظ کنید و در پایان آن بدان روى نهید زیرا سرما با بدنها همان کند که با درختان کند. در آغاز مى لرزاندشان و در پایان ، برگشان را مى رویاند.
 ۱۲۴
  وَ قَالَ ع : 
عِظَمُ الْخَالِقِ عِنْدَکَ یُصَغِّرُ الْمَخْلُوقَ فِی عَیْنِکَ.
  و فرمود (ع ): 
بزرگى خداوند در نظر تو سبب مى شود که آفریدگان در چشمت خرد آیند.
 ۱۲۵
  وَ قَالَ ع : وَ قَدْ رَجَعَ مِنْ صِفِّینَ فَاءَشْرَفَ عَلَى الْقُبُورِ بِظَاهِرِ الْکُوفَهِ: 
یَا اءَهْلَ الدِّیَارِ الْمُوحِشَهِ وَ الْمَحَالِّ الْمُقْفِرَهِ وَ الْقُبُورِ الْمُظْلِمَهِ، یَا اءَهْلَ التُّرْبَهِ، یَا اءَهْلَ الْغُرْبَهِ، یَا اءَهْلَ الْوَحْدَهِ یَا اءَهْلَ الْوَحْشَهِ، اءَنْتُمْ لَنَا فَرَطٌ سَابِقٌ وَ نَحْنُ لَکُمْ تَبَعٌ لاَحِقٌ، اءَمَّا الدُّورُ فَقَدْ سُکِنَتْ وَ اءَمَّا الْاءَزْوَاجُ فَقَدْ نُکِحَتْ وَ اءَمَّا الْاءَمْوَالُ فَقَدْ قُسِمَتْ، هَذَا خَبَرُ مَا عِنْدَنَا فَمَا خَبَرُ مَا عِنْدَکُمْ؟
ثُمَّ الْتَفَتَ إِلَى اءَصْحَابِهِ فَقَالَ: اءَمَا لَوْ اءُذِنَ لَهُمْ فِی الْکَلاَمِ لَاءَخْبَرُوکُمْ اءَنَّ خَیْرَ الزَّادِ التَّقْوَى .
  از صفین بازگشته بود، گذارش به گورستان بیرون کوفه افتاد. چنین فرمود: 
اى ساکنان خانه هاى وحشتزا و محله هاى تهى و گورهاى تاریک ، اى در خاک غنودگان ، اى غریبان ، اى ترسندگان ، شما در رفتن بر ما پیشى گرفته اید و ما از پى شما مى آییم . اما خانه هایتان ، دیگران در آنها آرمیده اند و امّا زنانتان ، دیگران آنان را به زنى گرفته اند، اما اموالتان به میان دیگران تقسیم شده . اینها خبرهایى بود که ما داشتیم ، شما چه خبر دارید.
(سپس ، به اصحابش روى کرد و فرمود:)
اگر اینان رخصت سخن گفتن مى داشتند، به شما مى گفتند که بهترین توشه ها پرهیزگارى است .
 ۱۲۶
  وَ قَالَ ع : وَ قَدْ سَمِعَ رَجُلاً یَذُمُّ الدُّنْیَا: 
اءَیُّهَا الذَّامُّ لِلدُّنْیَا الْمُغْتَرُّ بِغُرُورِهَا الْمُنْخَدِعُ بِاءَبَاطِیلِهَا اءَ تَغْتَرُّ بِالدُّنْیَا ثُمَّ تَذُمُّهَا، اءَنْتَ الْمُتَجَرِّمُ عَلَیْهَا اءَمْ هِیَ الْمُتَجَرِّمَهُ عَلَیْکَ؟ مَتَى اسْتَهْوَتْکَ اءَمْ مَتَى غَرَّتْکَ؟ اءَبِمَصَارِعِ آبَائِکَ مِنَ الْبِلَى ، اءَمْ بِمَضَاجِعِ اءُمَّهَاتِکَ تَحْتَ الثَّرَى ؟ کَمْ عَلَّلْتَ بِکَفَّیْکَ؟ وَ مَرَّضْتَ بِیَدَیْکَ؟ تَبْغِی لَهُمُ الشِّفَاءَ وَ تَسْتَوْصِفُ لَهُمُ الْاءَطِبَّاءَ غَدَاهَ لاَ یُغْنِی عَنْهُمْ دَوَاؤُکَ وَ لاَ یُجْدِی عَلَیْهِمْ بُکَاؤُکَ، لَمْ یَنْفَعْ اءَحَدَهُمْ إِشْفَاقُکَ وَ لَمْ تُسْعَفْ فِیهِ بِطَلِبَتِکَ وَ لَمْ تَدْفَعْ عَنْهُ بِقُوَّتِکَ! وَ قَدْ مَثَّلَتْ لَکَ بِهِ الدُّنْیَا نَفْسَکَ وَ بِمَصْرَعِهِ مَصْرَعَکَ.
إِنَّ الدُّنْیَا دَارُ صِدْقٍ لِمَنْ صَدَقَهَا وَ دَارُ عَافِیَهٍ لِمَنْ فَهِمَ عَنْهَا وَ دَارُ غِنًى لِمَنْ تَزَوَّدَ مِنْهَا وَ دَارُ مَوْعِظَهٍ لِمَنِ اتَّعَظَ بِهَا، مَسْجِدُ اءَحِبَّاءِ اللَّهِ وَ مُصَلَّى مَلاَئِکَهِ اللَّهِ وَ مَهْبِطُ وَحْیِ اللَّهِ وَ مَتْجَرُ اءَوْلِیَاءِ اللَّهِ، اکْتَسَبُوا فِیهَا الرَّحْمَهَ وَ رَبِحُوا فِیهَا الْجَنَّهَ.
فَمَنْ ذَا یَذُمُّهَا وَ قَدْ آذَنَتْ بِبَیْنِهَا وَ نَادَتْ بِفِرَاقِهَا وَ نَعَتْ نَفْسَهَا وَ اءَهْلَهَا، فَمَثَّلَتْ لَهُمْ بِبَلاَئِهَا الْبَلاَءَ وَ شَوَّقَتْهُمْ بِسُرُورِهَا إِلَى السُّرُورِ؟
رَاحَتْ بِعَافِیَهٍ، وَ ابْتَکَرَتْ بِفَجِیعَهٍ، تَرْغِیبا وَ تَرْهِیبا وَ تَخْوِیفا وَ تَحْذِیرا، فَذَمَّهَا رِجَالٌ غَدَاهَ النَّدَامَهِ، وَ حَمِدَهَا آخَرُونَ یَوْمَ الْقِیَامَهِ، ذَکَّرَتْهُمُ الدُّنْیَا فَذَکَّرُوا وَحَدَّثَتْهُمْ فَصَدَّقُوا وَ وَعَظَتْهُمْ فَاتَّعَظُوا.
  وقتى که شنید مردى دنیا را نکوهش مى کند، چنین فرمود: 
اى کسى که دنیا را نکوهش مى کنى و حال آنکه فریفته نیرنگهاى او هستى و به دروغهایش دلباخته اى . آیا هم فریفته دنیا هستى و هم نکوهشش مى کنى آیا تو او را گناهکار مى شمارى یا او تو را گناهکار مى شمارد این دنیا از کى عقل از سرت ربود و سرگردانت نمود از کى فریبت داد آیا به جایى که پدرانت به خواب مرگ رفته اند و پوسیده اند تو را فریفته یا به آنجا که مادرانت در خاک سرد غنوده اند چه بیمارانى را، با دستهایت تیمار داشتى و چه دردمندانى را پرستارى کردى . برایشان شفا طلبیدى و از پزشکان ، اوصاف بیماریشان را پرسیدى . نه داروى تو بى نیازشان کرد نه گریه هایت سودشان بخشید. نه ترس تو فایدتى در بر داشت نه به خواست خود رسیدى و نه ، به نیروى خویش ، بیمارى از آنان دور ساختى . دنیا، براى تو از او نمونه اى ساخت که مرگ او مرگ تو را ماند. دنیا براى کسى که گفتارش را راست انگارد، سراى راستى است و براى کسى که حقیقت آن را دریابد، سراى عافیت است و براى کسى که از آن براى آخرتش توشه برگیرد، سراى توانگرى است و براى کسى که از آن پند پذیرد، سراى اندرز و موعظه است .
دنیا نمازگاه دوستان خداست ، مصلاى ملایکه خداست ، محل نزول وحى خداست ، بازارگاه دوستان خداست که در آن کسب رحمت کنند و سودشان بهشت است . پس چه کسى دنیا را نکوهش مى کند، در حالى که ، دنیا خود نداى فراق در داده و خود و اهل خود را به نیستى هشدار داده محنت و بلایى را که خود بدان گرفتار است ، نمونه محنتها و بلاهاى آخرت گردانید و به شادمانى خود آنان را به شادمانى آخرت راه نمود شب با تندرستى گذشت و بامدادان در سختى فراز آمد. هم ترغیب کند و هم بترساند، هم بیم دهد و هم هشدار. پس ، فردا که روز پشیمانى است ، گروهى نکوهشش کنند و جمعى در قیامت بستایندش . زیرا دنیا به یادشان آورد و آنان نیز به یاد آورند، با آنان سخن گفت ، سخنش را راست شمردند. اندرزشان داد اندرزش را پذیرا آمدند.
 ۱۲۷
  وَ قَالَ ع : 
إِنَّ لِلَّهِ مَلَکا یُنَادِی فِی کُلِّ یَوْمٍ: لِدُوا لِلْمَوْتِ وَ اجْمَعُوا لِلْفَنَاءِ وَ ابْنُوا لِلْخَرَابِ.
  و فرمود (ع ): 
خداوند را ملکى است که در هر روز ندا در مى دهد که بزایید براى مردن و گرد آورید براى فنا شدن و بسازید براى ویران گشتن .
 ۱۲۸
  وَ قَالَ ع : 
الدُّنْیَا دَارُ مَمَرِّ لاَ دَارُ مَقَرِّ وَ النَّاسُ فِیهَا رَجُلاَنِ: رَجُلٌ بَاعَ نَفْسَهُ فَاءَوْبَقَهَا وَ رَجُلٌ ابْتَاعَ نَفْسَهُ فَاءَعْتَقَهَا.
  و فرمود (ع ): 
دنیا سرایى است گذرگاه ، نه سرایى که در آن قرار توان یافت . مردم در دنیا دو گروهند. آنکه ، خود را فروخت و به تباهى افکند و آنکه ، خود را خرید و آزاد کرد.
 ۱۲۹
  وَ قَالَ ع : 
لاَ یَکُونُ الصَّدِیقُ صَدِیقا حَتَّى یَحْفَظَ اءَخَاهُ فِی ثَلاَثٍ: فِی نَکْبَتِهِ وَ غَیْبَتِهِ وَ وَفَاتِهِ.
  و فرمود (ع ): 
دوست را دوست نتوان گفت ، مگر آنگاه ، که در سه جاى آبروى دوست خود نگه دارد. یکجا به هنگامى که به بلایى گرفتار شود و یکى در هنگامى که حاضر نباشد و یکى بعد از مرگش .
 ۱۳۰
  وَ قَالَ ع : 
مَنْ اءُعْطِیَ اءَرْبَعا لَمْ یُحْرَمْ اءَرْبَعا: مَنْ اءُعْطِیَ الدُّعَاءَ لَمْ یُحْرَمِ الْإِجَابَهَ، وَ مَنْ اءُعْطِیَ التَّوْبَهَ لَمْ یُحْرَمِ الْقَبُولَ، وَ مَنْ اءُعْطِیَ الاِسْتِغْفَارَ لَمْ یُحْرَمِ الْمَغْفِرَهَ، وَ مَنْ اءُعْطِیَ الشُّکْرَ لَمْ یُحْرَمِ الزِّیَادَهَ.
وَ تَصْدیقُ ذلِکَ فى کِتابِ اللّهِ تَعالى ، قالَ الله فِی الدُّعاء:
(ادْعُونِی اءَسْتَجِبْ لَکُمْ) وَ قالَ فِی الاسْتِغْفارِ (وَ مَنْ یَعْمَلْ سُوءا اءَوْ یَظْلِمْ نَفْسَهُ ثُمَّ یَسْتَغْفِرِ اللّ هَ یَجِدِ اللّ هَ غَفُورا رَحِیما) وَ قالَ فی الشَّکْرِ (لَئِنْ شَکَرْتُمْ لَاءَزِیدَنَّکُمْ) وَ قالَ فِی التَّوْبَهِ: (إِنَّمَا التَّوْبَهُ عَلَى اللّ هِ لِلَّذِینَ یَعْمَلُونَ السُّوءَ بِجَه الَهٍ ثُمَّ یَتُوبُونَ مِنْ قَرِیبٍ فَأُول ئِکَ یَتُوبُ اللّ هُ عَلَیْهِمْ وَ ک انَ اللّ هُ عَلِیما حَکِیما).
  و فرمود (ع ): 
هر که را چهار چیز بدهند، از چهار چیز محروم نماند. کسى را که توفیق دعا دهند از اجابت محروم نماند و کسى را که توفیق توبه دهند از پذیرفته شدن توبه محروم نماند و کسى را که توفیق استغفار دهند از آمرزش محروم نماند و کسى را که توفیق سپاسگزارى دهند از زیادت نعمت محروم نماند.
گواه این دو در کتاب خداى عزّ و جلّ است در باب دعا گوید (مرا بخوانید تا شما را اجابت کنم (۸)).
و در باب استغفار گوید (هر که کار ناپسندى کند یا به خود ستم روا دارد، آنگاه از خدا آمرزش خواهد، خدا را آمرزنده و مهربان خواهدیافت .(۹)) و در باب شکر گوید (اگر مرا سپاس گویید بر نعمت شما مى افزایم (۱۰)). و در باب توبه گوید (جز این نیست که توبه از آن کسانى است که به نادانى مرتکب کارى زشت مى شوند و زود توبه مى کنند خدا توبه اینان را مى پذیرد و خدا دانا و حکیم است .(۱۱))
۱۳۱
  وَ قَالَ ع : 
الصَّلاَهُ قُرْبَانُ کُلِّ تَقِیِّ وَ الْحَجُّ جِهَادُ کُلِّ ضَعِیفٍ، وَ لِکُلِّ شَیْءٍ زَکَاهٌ وَ زَکَاهُ الْبَدَنِ الصِّیَامُ، وَ جِهَادُ الْمَرْاءَهِ حُسْنُ التَّبَعُّلِ.
  و فرمود (ع ): 
نماز به منزله قربانى هر پرهیزگارى است و حج ، جهاد هر ناتوانى است . و هر چیز را زکاتى است و زکات بدن ، روزه است و جهاد زن ، نیکوداشتن شوى است .
 ۱۳۲
  وَ قَالَ ع : 
اسْتَنْزِلُوا الرِّزْقَ بِالصَّدَقَهِ، مَنْ اءَیْقَنَ بِالْخَلَفِ جَادَ بِالْعَطِیَّهِ.
  و فرمود (ع ): 
روزى را به صدقه دادن فرود آرید و کسى که به عوض یقین داشته باشد در بخشش جوانمردى کند.
 ۱۳۳
  وَ قَالَ ع : 
تَنْزِلُ الْمَعُونَهُ عَلَى قَدْرِ الْمَؤُونَهِ.
  و فرمود (ع ): 
یارى خداوند به مقدار رنج و زحمت هر کس برسد.
 ۱۳۴
  وَ قَالَ ع : 
مَا عَالَ امْرُؤٌ اقْتَصَدَ.
  و فرمود (ع ): 
درویش نشود کسى که میانه روى کند.
 ۱۳۵
  وَ قَالَ ع : 
قِلَّهُ الْعِیَالِ اءَحَدُ الْیَسَارَیْنِ، وَ التَّوَدُّدُ نِصْفُ الْعَقْلِ، وَالْهَمُّ نِصْفُ الْهَرَمِ.
  و فرمود (ع ): 
کم بودن نان خور یکى از دو توانگرى است و دوستى کردن با دیگران نیمى از عقل است و اندوه خوردن ، نیمى از پیرى است .
 ۱۳۶
  وَ قَالَ ع : 
یَنْزِلُ الصَّبْرُ عَلَى قَدْرِ الْمُصِیبَهِ، وَ مَنْ ضَرَبَ عَلَى فَخِذِهِ عِنْدَ مُصِیبَتِهِ حَبِطَ اءَجْرُهُ.
  و فرمود (ع ): 
شکیبایى به قدر مصیبت نازل مى شود، هر کس که به هنگام مصیبت بر زانو زند، پاداشش از میان مى رود.
 ۱۳۷
  وَ قَالَ ع : 
کَمْ مِنْ صَائِمٍ لَیْسَ لَهُ مِنْ صِیَامِهِ إِلا الْجُوعُ وَ الظَّمَأُ، وَ کَمْ مِنْ قَائِمٍ لَیْسَ لَهُ مِنْ قِیَامِهِ إِلا السَّهَرُ وَ الْعَنَاءُ، حَبَّذَا نَوْمُ الْاءَکْیَاسِ وَ إِفْطَارُهُمْ.
  و فرمود (ع ): 
چه بسیار روزه دارى که از روزه اش جز گرسنگى و تشنگى بهره اى نبرد و چه بسا، نمازگزارى که از نمازش جز بیدارى و رنج نصیبى حاصل نکند. خوشا خوابیدن زیرکان و خوشا روزه گشادن ایشان .
 ۱۳۸
  وَ قَالَ ع : 
سُوسُوا إِیمَانَکُمْ بِالصَّدَقَهِ، وَ حَصِّنُوا اءَمْوَالَکُمْ بِالزَّکَاهِ وَ ادْفَعُوا اءَمْوَاجَ الْبَلاَءِ بِالدُّعَاءِ.
  و فرمود (ع ): 
ایمان خود را با صدقه نگه دارید و داراییهاى خود را با دادن زکات حفظ کنید و امواج بلا را با دعا برانید.
 ۱۳۹
  وَ مِنْ کَلاَمٍ لَهُ ع : لِکُمَیْلِ بْنِ زِیَادٍ النَّخَعِیِّ، قَالَ کُمَیْلُ بْنُ زِیَادٍ: 
اءَخَذَ بِیَدِی اءَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیُّ بْنُ اءَبِی طَالِبٍ ع فَاءَخْرَجَنِی إِلَى الْجَبَّانِ فَلَمَّا اءَصْحَرَ تَنَفَّسَ الصُّعَدَاءَ، ثُمَّ قَالَ:
یَا کُمَیْلَ بْنَ زِیَادٍ، إِنَّ هَذِهِ الْقُلُوبَ اءَوْعِیَهٌ فَخَیْرُهَا اءَوْعَاهَا، فَاحْفَظْ عَنِّی مَا اءَقُولُ لَکَ: النَّاسُ ثَلاَثَهٌ: فَعَالِمٌ رَبَّانِیُّ وَ مُتَعَلِّمٌ عَلَى سَبِیلِ النَّجاهِ، وَ هَمَجٌ رَعَاعٌ، اءَتْبَاعُ کُلِّ نَاعِقٍ یَمِیلُونَ مَعَ کُلِّ رِیحٍ، لَمْ یَسْتَضِیئُوا بِنُورِ الْعِلْمِ وَ لَمْ یَلْجَؤُوا إِلَى رُکْنٍ وَثِیقٍ، یَا کُمَیْلُ، الْعِلْمُ خَیْرٌ مِنَ الْمَالِ، الْعِلْمُ یَحْرُسُکَ وَ اءَنْتَ تَحْرُسُ الْمَالَ وَ الْمَالُ تَنْقُصُهُ النَّفَقَهُ وَ الْعِلْمُ یَزْکُوا عَلَى الْإِنْفَاقِ وَ صَنِیعُ الْمَالِ یَزُولُ بِزَوَالِهِ.
یَا کُمَیْلَ بْنَ زِیَادٍ، مَعْرِفَهُ الْعِلْمِ دِینٌ یُدَانُ بِهِ، بِهِ یَکْسِبُ الْإِنْسَانُ الطَّاعَهَ فِی حَیَاتِهِ وَ جَمِیلَ الْاءُحْدُوثَهِ بَعْدَ وَفَاتِهِ وَ الْعِلْمُ حَاکِمٌ وَ الْمَالُ مَحْکُومٌ عَلَیْهِ.
یَا کُمَیْلُ بْنِ زِیادٍ، هَلَکَ خُزَّانُ الْاءَمْوَالِ وَ هُمْ اءَحْیَاءٌ وَ الْعُلَمَاءُ بَاقُونَ مَا بَقِیَ الدَّهْرُ، اءَعْیَانُهُمْ مَفْقُودَهٌ وَ اءَمْثَالُهُمْ فِی الْقُلُوبِ مَوْجُودَهٌ، هَا إِنَّ هَاهُنَا لَعِلْما جَمّا (وَ اءَشَارَ بِیَدِهِ إِلَى صَدْرِهِ) لَوْ اءَصَبْتُ لَهُ حَمَلَهً!
بَلَى اُصِیبُ لَقِنا غَیْرَ مَاءْمُونٍ عَلَیْهِ مُسْتَعْمِلاً آلَهَ الدِّینِ لِلدُّنْیَا، وَ مُسْتَظْهِرا بِنِعَمِ اللَّهِ عَلَى عِبَادِهِ، وَ بِحُجَجِهِ عَلَى اءَوْلِیَائِهِ؛ اءَوْ مُنْقَادا لِحَمَلَهِ الْحَقِّ لاَ بَصِیرَهَ لَهُ فِی اءَحْنَائِهِ، یَنْقَدِحُ الشَّکُّ فِی قَلْبِهِ لِاءَوَّلِ عَارِضٍ مِنْ شُبْهَهٍ، اءَلاَ لاَ ذَا وَ لاَ ذَاکَ؛ اءَوْ مَنْهُوما بِاللَّذَّهِ سَلِسَ الْقِیَادِ لِلشَّهْوَهِ؛ اءَوْ مُغْرَما بِالْجَمْعِ وَ الاِدِّخَارِ، لَیْسَا مِنْ رُعَاهِ الدِّینِ فِی شَیْءٍ اءَقْرَبُ شَیْءٍ شَبَها بِهِمَا الْاءَنْعَامُ السَّائِمَهُ، کَذَلِکَ یَمُوتُ الْعِلْمُ بِمَوْتِ حَامِلِیهِ.
اللَّهُمَّ بَلَى ، لاَ تَخْلُو الْاءَرْضُ مِنْ قَائِمٍ لِلَّهِ بِحُجَّهٍ: إِمَّا ظَاهِرا مَشْهُورا، وَ إِمَّا خَائِفا مَغْمُورا، لِئَلَّا تَبْطُلَ حُجَجُ اللَّهِ وَ بَیِّنَاتُهُ.
وَ کَمْ ذَا وَ اءَیْنَ؟ اءُولَئِکَ وَ اللَّهِ الْاءَقَلُّونَ عَدَدا وَ الْاءَعْظَمُونَ عِنْدَ اللَّهِ قَدْرا، یَحْفَظُ اللَّهُ بِهِمْ حُجَجَهُ، وَ بَیِّنَاتِهِ حَتَّى یُودِعُوهَا نُظَرَاءَهُمْ، وَ یَزْرَعُوهَا فِی قُلُوبِ اءَشْبَاهِهِمْ، هَجَمَ بِهِمُ الْعِلْمُ عَلَى حَقِیقَهِ الْبَصِیرَهِ، وَ بَاشَرُوا رُوحَ الْیَقِینِ، وَ اسْتَلاَنُوا مَا اسْتَوْعَرَهُ الْمُتْرَفُونَ، وَ اءَنِسُوا بِمَا اسْتَوْحَشَ مِنْهُ الْجَاهِلُونَ، وَ صَحِبُوا الدُّنْیَا بِاءَبْدَانٍ اءَرْوَاحُهَا مُعَلَّقَهٌ بِالْمَحَلِّ الْاءَعْلَى ، اءُولَئِکَ خُلَفَاءُ اللَّهِ فِی اءَرْضِهِ، وَ الدُّعَاهُ إِلَى دِینِهِ، آهِ آهِ شَوْقا إِلَى رُؤْیَتِهِمْ، انْصَرِفْ یَا کُمَیْلُ إِذَا شِئْتَ.
  سخنى از آن حضرت (ع ) به کمیل بن زیاد نخعى (۱۲).کمیل بن زیاد گوید امیر مؤ منان ، على بن ابى طالب ، دست مرا گرفت و از شهر بیرون برد.چون
به صحرا رسیدم آه بلندى کشید و فرمود:
اى کمیل ، دلها چونان ظرفهایند و بهترین آنها نگهدارنده ترین آنهاست . پس ، هر چه مى گویم به خاطر بسپار. مردم سه دسته اند؛ عالمى ربّانى و آموزنده اى که در راه راست گام برمى دارد و سه دیگر همج الرّعاع . یعنى کسانى که از پى هر آواز مى روند و با وزش هر باد به چپ و راست میل مى کنند. از فروغ دانش بهره ور نشده اند و به رکن استوارى پناه نجسته اند. اى کمیل ، علم بهتر از مال است . علم تو را نگه مى دارد و تو باید مال را نگه دارى . مال به هزینه کردن کاسته مى شود و حال آنکه ، از علم هر چه انفاق کنى ، افزونتر شود و آنچه به مال پرورده شود با زوال مال زوال مى یابد.
اى کمیل بن زیاد، شناخت فضیلت علم ، رکنى از ارکان دین است که باید بدان گردن نهاد. به علم است که آدمى ، تا هنگامى که زنده است به اطاعت پروردگارش پردازد و پس از مرگش نام نیک او بر جاى ماند. علم ، حاکم است و مال ، محکوم .
اى کمیل ، مرده اند آنان که گنجوران مال اند، هر چند، به ظاهر زنده اند، ولى عالمان تا جهان برپاى است برجاى اند. اجسادشان از میان مى رود، ولى آثارشان در دلها موجود است . بدان که در اینجا (اشاره به سینه خود فرمود) علمى گرد آمده است ، اگر براى آن عاملانى بیابم . آرى ، یکى را یافتم که نیکو در مى یافت ولى امین نبود. زیرا دین را وسیله رسیدن به دنیا ساخته بود و با نعمت خدا بر بندگان خدا برترى مى فروخت . و مى خواست به حجّت علم ، اولیاى خدا را مغلوب سازد.یا کسى است که پیرو حاملان علم است ، ولى در شناخت رمز و راز علم بصیرتش نیست ، در اولین شبهه که بر او عارض مى شود، شک و تردید در دلش شراره مى افروزد. نه این و نه آن . یا کسى است که سخت خواستار لذت است و در شهوات ، عنان گسیخته و شیفته جمع مال و اندوختن آن . اینان ، هیچیک ، پاسدار دین نباشند.بیش از هر چیز به ستوران چرنده مى مانند. بدین گونه است که علم با مرگ حاملانش مى میرد.
آرى ، زمین هیچگاه از حجت قائم خداوندى خالى نمى ماند. خواه آشکار و مشهور باشد یا ترسان و پنهان از دیده ها. تا حجتها و نشانه هاى روشن دین خدا از میان نرود اینان آیا چند تن هستند، یا در کجایند به خدا سوگند، که شمارشان بس اندک است ، ولى قدر و منزلتشان بسیار است . خداوند به اینان حجتها و نشانه هاى روشن خود را حفظ کند، تا آن را به همانندان خود به ودیعت سپارند و این بذر در دلهاى ایشان بکارند. علم و حقیقت و بصیرت به آنان روى آور شده و روح یقین را یافته اند و آنچه ناز پروردگان ، دشوار پنداشته اند، بر خود آسان ساخته اند. و بر آنچه نادانان از آن مى ترسند انس گرفته اند. به تن همدم دنیایند ولى جانشان به جهان بالا پیوسته است . جانشینان خداوند در روى زمین هستند و داعیان دین اویند. آه ، آه . چه آرزومند دیدارشان هستم . اى کمیل ، اگر خواهى بازگرد.
 ۱۴۰
  وَ قَالَ ع : 
الْمَرْءُ مَخْبُوءٌ تَحْتَ لِسَانِهِ.
  و فرمود (ع ): 
آدمى در زیر زبان خود پنهان است


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر