تبلیغات
احادیث دینی - کلمات قصار از ۱۴۱ تا۱۶۰
شنبه 5 تیر 1389

کلمات قصار از ۱۴۱ تا۱۶۰

   نوشته شده توسط: احمد زین گنجه    

۱۴۱
  وَ قَالَ ع : 
هَلَکَ امْرُؤٌ لَمْ یَعْرِفْ قَدْرَهُ.
  و فرمود (ع ): 
کسى که قدر و منزلت خویش نشناسد، هلاک شود.
 ۱۴۲
  وَ قَالَ ع : لِرَجُلٍ سَاءَلَهُ اءَنْ یَعِظَهُ: 
لاَ تَکُنْ مِمَّنْ یَرْجُو الْآخِرَهَ بِغَیْرِ عَمَلٍ، وَ یُرَجِّی التَّوْبَهَ بِطُولِ الْاءَمَلِ، یَقُولُ فِی الدُّنْیَا بِقَوْلِ الزَّاهِدِینَ وَ یَعْمَلُ فِیهَا بِعَمَلِ الرَّاغِبِینَ، إِنْ اءُعْطِیَ مِنْهَا لَمْ یَشْبَعْ وَ إِنْ مُنِعَ مِنْهَا لَمْ یَقْنَعْ، یَعْجِزُ عَنْ شُکْرِ مَا اءُوتِیَ وَ یَبْتَغِی الزِّیَادَهَ فِیمَا بَقِیَ، یَنْهَى وَ لاَ یَنْتَهِی ، وَ یَأْمُرُ بِمَا لاَ یَأْتِی ، یُحِبُّ الصَّالِحِینَ وَ لاَ یَعْمَلُ عَمَلَهُمْ، وَ یُبْغِضُ الْمُذْنِبِینَ وَ هُوَ اءَحَدُهُمْ، یَکْرَهُ الْمَوْتَ لِکَثْرَهِ ذُنُوبِهِ، وَ یُقِیمُ عَلَى مَا یَکْرَهُ الْمَوْتَ لَهُ، إِنْ سَقِمَ ظَلَّ نَادِما وَ إِنْ صَحَّ اءَمِنَ لاَهِیا، یُعْجِبُ بِنَفْسِهِ إِذَا عُوفِیَ وَ یَقْنَطُ إِذَا ابْتُلِیَ، إِنْ اءَصَابَهُ بَلاَءٌ دَعَا مُضْطَرّا، وَ إِنْ نَالَهُ رَخَاءٌ اءَعْرَضَ مُغْتَرّا، تَغْلِبُهُ نَفْسُهُ عَلَى مَا یَظُنُّ وَ لاَ یَغْلِبُهَا عَلَى مَا یَسْتَیْقِنُ، یَخَافُ عَلَى غَیْرِهِ بِاءَدْنَى مِنْ ذَنْبِهِ، وَ یَرْجُو لِنَفْسِهِ بِاءَکْثَرَ مِنْ عَمَلِهِ، إِنِ اسْتَغْنَى بَطِرَ وَ فُتِنَ، وَ إِنِ افْتَقَرَ قَنَطَ وَ وَهَنَ، یُقَصِّرُ إِذَا عَمِلَ، وَ یُبَالِغُ إِذَا سَاءَلَ، إِنْ عَرَضَتْ لَهُ شَهْوَهٌ اءَسْلَفَ الْمَعْصِیَهَ، وَ سَوَّفَ التَّوْبَهَ، وَ إِنْ عَرَتْهُ مِحْنَهٌ انْفَرَجَ عَنْ شَرَائِطِ الْمِلَّهِ، یَصِفُ الْعِبْرَهَ وَ لاَ یَعْتَبِرُ، وَ یُبَالِغُ فِی الْمَوْعِظَهِ وَ لاَ یَتَّعِظُ، فَهُوَ بِالْقَوْلِ مُدِلُّ، وَ مِنَ الْعَمَلِ مُقِلُّ، یُنَافِسُ فِیمَا یَفْنَى ، وَ یُسَامِحُ فِیمَا یَبْقَى ، یَرَى الْغُنْمَ مَغْرَما وَ الْغُرْمَ مَغْنَما، یَخْشَى الْمَوْتَ وَ لاَ یُبَادِرُ الْفَوْتَ، یَسْتَعْظِمُ مِنْ مَعْصِیَهِ غَیْرِهِ مَا یَسْتَقِلُّ اءَکْثَرَ مِنْهُ مِنْ نَفْسِهِ، وَ یَسْتَکْثِرُ مِنْ طَاعَتِهِ مَا یَحْقِرُهُ مِنْ طَاعَهِ غَیْرِهِ، فَهُوَ عَلَى النَّاسِ طَاعِنٌ، وَ لِنَفْسِهِ مُدَاهِنٌ، اللَّغْوُ مَعَ الْاءَغْنِیَاءِ اءَحَبُّ إِلَیْهِ مِنَ الذِّکْرِ مَعَ الْفُقَرَاءِ، یَحْکُمُ عَلَى غَیْرِهِ لِنَفْسِهِ، وَ لاَ یَحْکُمُ عَلَیْهَا لِغَیْرِهِ، یُرْشِدُ غَیْرَهُ وَ یُغْوِی نَفْسَهُ، فَهُوَ یُطَاعُ وَ یَعْصِی ، وَ یَسْتَوْفِی وَ لاَ یُوفِی ، وَ یَخْشَى الْخَلْقَ فِی غَیْرِ رَبِّهِ، وَ لاَ یَخْشَى رَبَّهُ فِی خَلْقِهِ.
قال الرضى :
وَ لَوْ لَمْ یَکُنْ فی هذا الْکِتابِ إ لا هذا الْکَلامُ لَکَفى بِهِ مَوْعِظَهً ناجِعَهً وَ حِکْمَهً بالِغَهً وَ بَصیرَهً لِمُبْصِرٍ وَ عِبْرَهً لِناظِرٍ مُفَکِّرٍ.
  در پاسخ مردى که از او خواسته بود اندرزش دهد، چنین فرمود: 
همانند آن کس مباش که بى آنکه کارى کرده باشد به آخرت امید مى بندد و به آرزوى دراز خود توبه را به تاءخیر مى افکند. گفتارش به گفتار زاهدان ماند و کردارش به کردار دنیاپرستان . هر چه از دنیا بهره اش دهند، سیر نگردد و اگر بى بهره اش دارند، قناعت نکند. نعمتى را که به او ارزانى داشته اند، سپاس نتواند گفت ، باز هم ، خواهان باز مانده آن است . دیگران را از زشتکارى منع مى کند و خود از کارهاى زشت باز نمى ایستد. از دیگران کارهایى را مى طلبد که خود انجام نمى دهد. نیکان را دوست دارد ولى عمل نیکان ندارد. با گنهکاران دشمنى مى ورزد و خود یکى از آنهاست . به سبب بسیارى گناهانش از مرگ بیزار است ، ولى در انجام دادن کارهایى که سبب بیزارى او از مرگ شده ، پاى مى فشرد. چون بیمار شود از کرده خود پشیمان شود و چون تندرستى خویش بازیابد به لهو و شادى روى نهد. اگر از بیمارى بهبود یابد بر خود مى بالد و چون بیمار گردد نومید مى شود. هرگاه بلایى به او رسد، خدا را بزارى مى خواند و اگر به آسایشى رسد، چون مغروران ، رخ برمى تابد. نفسش در پندارها بر او چیره شود و آنجا که پاى یقین در میان مى آید بر نفس خود چیرگى نیابد. اگر دیگران گناهى کنند، خردتر از گناه او، بر آنان بیمناک شود و براى خود پاداشى بیش از عملش مى طلبد. اگر بى نیاز شود، سرمست و مغرور شود و اگر بینوا گردد، نومید و ناتوان در عمل کوتاه آید و در خواستن مبالغت ورزد. اگر محنتى بر او عارض شود از جاده شریعت پاى بیرون نهد. سخنان عبرت آمیز گوید و خود عبرت نگیرد. اندرز مى دهد و خود اندرز نپذیرد. در گفتار بر خود ببالد و به کردار از همه کمتر باشد. در آنچه ناپایدار است با دیگران رقابت کند و در آنچه پایدار است به مسامحت بگذرد.غنیمت در نظرش غرامت است و غرامت را غنیمت انگارد. از مرگ مى ترسد و پیش از آنکه فرصت از دست بشود، به کار نیک نمى شتابد. گناه دیگران را بزرگ مى شمارد و بزرگتر از گناه آنان را، اگر خود مرتکب شود، خرد مى انگارد. طاعت و عبادت خود را بسیار مى شمارد، هر چند، اندک باشد و طاعت و عبادت دیگران را حقیر مى انگارد، هر چند، بسیار باشد. بر مردم طعن مى زند و خویشتن را مى ستاید. در نزد او لذت جویى و لهو با توانگران دوست داشتنى تر است از ذکر گفتن با فقیران . به زیان دیگران و سود خود داورى کند ولى به سود دیگران و زیان خود داورى نمى کند.دیگران را راه مى نماید ولى خود را به گمراهى مى کشد. مى خواهد که همگان فرمانبردار او باشند و حال آنکه ، خود همواره راه عصیان در پیش مى گیرد. مى خواهد که حق او را بکمال ادا کنند و خود، حق کسى را بکمال ادا نمى کند. از مردم مى ترسد ولى نه به خاطر خدا ولى از خدا در کارهاى بندگان او نمى ترسد.
سید رضى گوید :
اگر در تمام این کتاب جز این سخن نمى بود، پند سودمند و حکمت رسا و بصیرت ، صاحب بصر و عبرت نگرنده صاحب اندیشه را کافى بود.
 ۱۴۳
  وَ قَالَ ع : 
لِکُلِّ امْرِئٍ عَاقِبَهٌ حُلْوَهٌ اءَوْ مُرَّهٌ.
  و فرمود (ع ): 
هرکس را سرانجامى است ، شیرین ، یا تلخ .
 ۱۴۴
  وَ قَالَ ع : 
پلِکُلِّ مُقْبِلٍ إِدْبَارٌ وَ مَا اءَدْبَرَ کَاءَنْ لَمْ یَکُنْ.
  و فرمود (ع ): 
هر روى آورنده اى روزى پشت کند و آنچه پشت کرد، گویى هرگز نبوده است .
 ۱۴۵
  وَ قَالَ ع : 
لاَ یَعْدَمُ الصَّبُورُ الظَّفَرَ وَ إِنْ طَالَ بِهِ الزَّمَانُ.
  و فرمود (ع ): 
مرد شکیبا پیروزى را از دست ندهد، هر چند، روزگارانى سخت بر او بگذرد.
۱۴۶
  وَ قَالَ ع : 
الرَّاضِی بِفِعْلِ قَوْمٍ کَالدَّاخِلِ فِیهِ مَعَهُمْ، وَ عَلَى کُلِّ دَاخِلٍ فِی بَاطِلٍ إِثْمَانِ: إِثْمُ الْعَمَلِ بِهِ، وَ إِثْمُ الرِّضَا بِهِ.
  و فرمود (ع ): 
کسى که از اعمال قومى خشنود باشد، گویى خود در داخل کارهاى آنان بوده است . بر هرکس که در مجلس فاسقان نشیند، دو گناه باشد، یکى ، گناه آن کار که مرتکب شده و یکى گناه خشنودى او به آن کار.
 ۱۴۷
  وَ قَالَ ع : 
اعْتَصِمُوا بِالذِّمَمِ فِی اءَوْتَادِهَا.
  و فرمود (ع ): 
با کسانى عهد و پیمان بندید که به عهد و پیمان خود وفا مى کنند.
 ۱۴۸
  وَ قَالَ ع : 
عَلَیْکُمْ بِطَاعَهِ مَنْ لاَ تُعْذَرُونَ بِجَهَالَتِهِ.
  و فرمود (ع ): 
بر شما باد اطاعت از کسانى که در نشناختنشان معذور نیستید.
 ۱۴۹
  وَ قَالَ ع : 
قَدْ بُصِّرْتُمْ إِنْ اءَبْصَرْتُمْ وَ قَدْ هُدِیتُمْ إِنِ اهْتَدَیْتُمْ وَ اءُسْمِعْتُمْ إِنِ اسْتَمَعْتُمْ.
  و فرمود (ع ): 
شما را بینایى داده اند، اگر بنگرید و راه نموده اند، اگر راهنمایى پذیرید و چیزها به گوشتان گفته اند، اگر بشنوید.
 ۱۵۰
  وَ قَالَ ع : 
عَاتِبْ اءَخَاکَ بِالْإِحْسَانِ إِلَیْهِ، وَ ارْدُدْ شَرَّهُ بِالْإِنْعَامِ عَلَیْهِ.
  و فرمود (ع ): 
دوست خود را با نیکى کردن در حق او سرزنش کن و با بخشش به او گزندش را باز گردان .
 ۱۵۱
  وَ قَالَ ع : 
مَنْ وَضَعَ نَفْسَهُ مَوَاضِعَ التُّهَمَهِ فَلاَ یَلُومَنَّ مَنْ اءَسَاءَ بِهِ الظَّنَّ.
  و فرمود (ع ): 
هر که به جاهایى رود که تهمت انگیز است ، نباید کسى را که به او بدگمان شده است ، ملامت کند.
 ۱۵۲
  وَ قَالَ ع : 
مَنْ مَلَکَ اسْتَأْثَرَ، مَنِ اسْتَبَدَّ بِرَاءْیِهِ هَلَکَ وَ مَنْ شَاوَرَ الرِّجَالَ شَارَکَهَا فِی عُقُولِهَا.
  و فرمود (ع ): 
هر که ملک یابد، همه چیز را براى خود خواهد و هر که خودکامگى پیشه کند، به هلاکت رسد و هر که با مردم مشورت نماید، در خردشان شریک شده است .
 ۱۵۳
  وَ قَالَ ع : 
مَنْ کَتَمَ سِرَّهُ کَانَتِ الْخِیَرَهُ بِیَدِهِ.
  و فرمود (ع ): 
هر که راز خود نهان دارد، اختیار آن همواره به دست او باشد.
 ۱۵۴
  وَ قَالَ ع : 
الْفَقْرُ الْمَوْتُ الْاءَکْبَرُ.
  و فرمود (ع ): 
تنگدستى ، مرگ بزرگتر است .
۱۵۵
  وَ قَالَ ع : 
مَنْ قَضَى حَقَّ مَنْ لاَ یَقْضِی حَقَّهُ فَقَدْ عَبَدَهُ.
  و فرمود (ع ): 
هر که حق کسى را ادا کند که او حقش را ادا نکرده ، خود را بنده او ساخته .
۱۵۶
  وَ قَالَ ع : 
لاَ طَاعَهَ لِمَخْلُوقٍ فِی مَعْصِیَهِ الْخَالِقِ.
  و فرمود (ع ): 
فرمانبردارى مردم با نافرمانى خدا نسازد.
 ۱۵۷
  وَ قَالَ ع : 
لاَ یُعَابُ الْمَرْءُ بِتَأْخِیرِ حَقِّهِ، إِنَّمَا یُعَابُ مَنْ اءَخَذَ مَا لَیْسَ لَهُ.
  و فرمود (ع ): 
کسى را که اداى حقش به تاءخیر افتد، سرزنش نباید کرد، کسى را سرزنش باید کرد، که چیزى را که حق او نیست ، بستاند.
 ۱۵۸
  وَ قَالَ ع : 
الْإِعْجَابُ یَمْنَعُ الاِزْدِیَادَ.
  و فرمود (ع ): 
خودپسندى افزونى و پیشرفت را باز مى دارد.
 ۱۵۹
  وَ قَالَ ع : 
الْاءَمْرُ قَرِیبٌ، وَ الاِصْطِحَابُ قَلِیلٌ.
  و فرمود (ع ): 
مرگ نزدیک است و فرصت صحبت با یاران اندک .
۱۶۰
  وَ قَالَ ع : 
قَدْ اءَضَاءَ الصُّبْحُ لِذِی عَیْنَیْنِ.
  و فرمود (ع ): 
براى کسى که دو چشم بینا دارد، صبح روشن است .


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر