تبلیغات
احادیث دینی - کلمات قصار از ۱۸۱ تا ۲۰۰
یکشنبه 13 تیر 1389

کلمات قصار از ۱۸۱ تا ۲۰۰

   نوشته شده توسط: احمد زین گنجه    

۱۸۱
  وَ قَالَ ع :
وَا عَجَبَا اءَ تَکُونُ الْخِلاَفَهُ بِالصَّحَابَهِ، وَ لا تَکُونُ بِالصَّحابَهِ وَ الْقَرَابَهِ؟!
وَ رُوِىٍَّ لَهُ شِعْرُ فی هذا الْمَعْنى وَ هُوَ:
فَإِنْ کُنْتَ بِالشُّورى مَلَکْتَ اءُمُورَهُمْ       فَکَیْفَ بِهذا وَ المُشِیرُونَ غُیِّبُ
وِ إِنْ کُنْتُ بِالْقُرْبى حَجَجْتَ خَصِیمَهُمْ       فَغَیْرُکَ اءَوْلى بِالنَّبِىٍِّّ وِ اءَقْرِبُ
  و فرمود (ع ):
شگفتا، آیا خلافت به سبب مصاحبت با پیامبر تواند بود و به سبب مصاحبت و خویشاوندى او نتواند بود؟
و در این معنى شعرى از آن امام (ع ) نقل شده است :
(اگر به شورا کار آنان را به دست گرفته اى ، چگونه شورایى بود که صاحبان راءى و مشورت در آن حاضر نبودند. و اگر به دستاویز خویشاوندى بر خصمان خود حجت آورده اى ، دیگران به پیامبر (ص ) از تو نزدیکتر بوده اند.)
 ۱۸۲
  وَ قَالَ ع :
إِنَّمَا الْمَرْءُ فِی الدُّنْیَا غَرَضٌ تَنْتَضِلُ فِیهِ الْمَنَایَا، وَ نَهْبٌ تُبَادِرُهُ الْمَصَائِبُ، وَ مَعَ کُلِّ جُرْعَهٍ شَرَقٌ، وَ فِی کُلِّ اءَکْلَهٍ غُصَصٌ، وَ لاَ یَنَالُ الْعَبْدُ نِعْمَهً إِلا بِفِرَاقِ اءُخْرَى ، وَ لاَ یَسْتَقْبِلُ یَوْما مِنْ عُمُرِهِ إِلا بِفِرَاقِ آخَرَ مِنْ اءَجَلِهِ، فَنَحْنُ اءَعْوَانُ الْمَنُونِ، وَ اءَنْفُسُنَا نَصْبُ الْحُتُوفِ، فَمِنْ اءَیْنَ نَرْجُو الْبَقَاءَ وَ هَذَا اللَّیْلُ وَ النَّهَارُ لَمْ یَرْفَعَا مِنْ شَیْءٍ شَرَفا إِلا اءَسْرَعَا الْکَرَّهَ فِی هَدْمِ مَا بَنَیَا وَ تَفْرِیقِ مَا جَمَعَا؟!
  و فرمود (ع ):
آدمى در این دنیا همانند هدفى است که تیرهاى مرگ به سوى آن روان است ، یا چون متاعى است که رنجها و محنتها براى ربودنش ، پیشدستى کنند هر جرعه آبش ، گلوگیر شود و هر لقمه اش در حلق بماند. هیچ بنده اى نعمتى را فراچنگ نیاورد، مگر آنکه ، نعمت دیگرى را از دست بدهد و به استقبال هیچ روزى از روزهاى عمرش نرود، مگر آنکه ، یک روز از عمرش را سپرى سازد. پس ما یاران مرگ هستیم و جانهاى ما هدف تباه شدنها. چگونه به جاوید زیستن امید بندیم و، حال آنکه ، این شب و روز بنایى برنیاورند، مگر آنکه ، بشتاب ویرانش کنند و هر جمع را پریشان سازند.
 ۱۸۳
  وَ قَالَ ع :
یَا ابْنَ آدَمَ مَا کَسَبْتَ فَوْقَ قُوتِکَ فَاءَنْتَ فِیهِ خَازِنٌ لِغَیْرِکَ.
  و فرمود (ع ):
اى فرزند آدم هر چه بیش از روزى هر روزه ات کسب کنى ، تو خزانه دار آن براى دیگرى هستى .
۱۸۴
  وَ قَالَ ع :
إِنَّ لِلْقُلُوبِ شَهْوَهً وَ إِقْبَالاً وَ إِدْبَارا فَأْتُوهَا مِنْ قِبَلِ شَهْوَتِهَا وَ إِقْبَالِهَا، فَإِنَّ الْقَلْبَ إِذَا اءُکْرِهَ عَمِیَ.
  و فرمود (ع ):
دلها را میل و هوایى است و روى آوردنى و پشت کردنى . هر زمان که خود روى آوردند، به کارشان گیرید. زیرا اگر دلها را به اکراه به کارى وادارند، کور شوند.
 ۱۸۵
  وَ کَانَ ع یَقُولُ:
مَتَى اءَشْفِی غَیْظِی إِذَا غَضِبْتُ؟ اءَ حِینَ اءَعْجِزُ عَنِ الاِنْتِقَامِ فَیُقَالُ لِی : لَوْ صَبَرْتَ؟ اءَمْ حِینَ اءَقْدِرُ عَلَیْهِ، فَیُقَالُ لِی : لَوْ عَفَوْتَ؟
  و فرمود (ع ):
هنگامى که خشمگین مى شوم ، چه هنگام خشم خود را فرو نشانم آیا زمانى که از انتقام عاجز آمده ام که مى گویند صبر کن . یا آنگاه که بر انتقام توانایم که مى گویند، اگر عفو کنى ، بهتر.
 ۱۸۶
  وَ قَالَ ع وَ قَدْ مَرَّ بِقَدَرٍ عَلَى مَزْبَلَهٍ:
هَذَا مَا بَخِلَ بِهِ الْبَاخِلُونَ.
وَ فِی خَبَرٍ آخَرَ اءَنَّهُ قَالَ:
هَذَا مَا کُنْتُمْ تَتَنَافَسُونَ فِیهِ بِالْاءَمْسِ.
  وقتى بر مزبله اى گذشت ، چنین فرمود:
اینها چیزهایى است که بخیلان از انفاقش خوددارى مى کردن . (و در روایت دیگر آمده است ) اینها چیزهایى هستند که دیروز براى به دست آوردنشان با هم رقابت مى کردند.
 ۱۸۷
  وَ قَالَ ع :
لَمْ یَذْهَبْ مِنْ مَالِکَ مَا وَعَظَکَ.
  و فرمود (ع ):
از مال تو آنچه از دستت رفته و سبب عبرت تو بوده است ، از دستت نرفته است .
 ۱۸۸
  وَ قَالَ ع :
إِنَّ الْقُلُوبَ تَمَلُّ کَمَا تَمَلُّ الْاءَبْدَانُ فَابْتَغُوا لَهَا طَرَائِفَ الْحِکْمَهِ.
  و فرمود (ع ):
این دلها ملول مى شوند، آنسان ، که بدنها ملول مى شوند. براى شادمان ساختنشان سخنان نغز و حکمت آمیز بجویید.
 ۱۸۹
  وَ قَالَ ع : لَمَّا سَمِعَ قَوْلَ الْخَوَارِجِ (لاَ حُکْمَ إِلا لِلَّهِ):
کَلِمَهُ حَقِّ یُرَادُ بِهَا بَاطِلٌ.
  وقتى که این سخن خوارج را شنید که مى گویند:
حکومت جز از آن خدا نیست فرمود:
سخن حقى است که باطلى را بدان اراده کنند.
 ۱۹۰
  وَ قَالَ ع فِی صِفَهِ الْغَوْغَاءِ:
هُمُ الَّذِینَ إِذَا اجْتَمَعُوا غَلَبُوا، وَ إِذَا تَفَرَّقُوا لَمْ یُعْرَفُوا.
وَ قِیلَ: بَلْ قَالَ ع :
هُمُ الَّذِینَ إِذَا اجْتَمَعُوا ضَرُّوا وَ إِذَا تَفَرَّقُوا نَفَعُوا.
فَقِیلَ :
قَدْ عَرَفْنَا مَضَرَّهَ اجْتِمَاعِهِمْ، فَمَا مَنْفَعَهُ افْتِرَاقِهِمْ؟ فَقَالَ:
یَرْجِعُ اءَصْحَابُ الْمِهَنِ إِلَى مِهَنِهِمْ فَیَنْتَفِعُ النَّاسُ بِهِمْ کَرُجُوعِ الْبَنَّاءِ إِلَى بِنَائِهِ، وَ النَّسَّاجِ إِلَى مَنْسَجِهِ، وَ آلْخَبَّازِ إِلَى مَخْبَزِهِ.
  درصفت اوباش و فرومایگان ، گفت :
اینان چون گرد، آیند غلبه کنند و چون پراکنده باشند، شناخته نشوند.
(و گویند که فرمود) اینان چون گرد آیند، زیان رسانند و چون پراکنده باشند، سود دهند.
پرسیدند :
زیان جمع آمدنشان را مى دانیم . اما سود پراکنده شدنشان در چیست ؟
فرمود :
پیشه وران به سر کارهاى خود باز مى گردند و مردم از آنها فایده مى برند، بنّا به کار ساختن باز مى گردد و بافنده به کارگاهش و نانوا به نانواییش .
۱۹۱
  وَ قَدْ اءُتِیَ بِجَانٍ وَ مَعَهُ غَوْغَاءُ فَقَالَ ع :
لاَ مَرْحَبا بِوُجُوهٍ لاَ تُرَى إِلا عِنْدَ کُلِّ سَوْاءَهٍ.
  جنایتکارى را نزد او آوردند و جمعى از اوباش همراه او بودند، امام فرمود:
گشاده و خوش مباد، چهره هایى که دیده نمى شوند، مگر در جایى که رسوایى باشد.
 ۱۹۲
  وَ قَالَ ع :
إِنَّ مَعَ کُلِّ إِنْسَانٍ مَلَکَیْنِ یَحْفَظَانِهِ، فَإِذَا جَاءَ الْقَدَرُ خَلَّیَا بَیْنَهُ وَ بَیْنَهُ وَ إِنَّ الْاءَجَلَ جُنَّهٌ حَصِینَهٌ.
  و فرمود (ع ):
با هر انسانى دو فرشته است که نگهبان اویند. چون تقدیر فراز آید از میان او و تقدیر به کنارى روند و تسلیمش کنند. مدت عمرى که براى هرکس معین شده ، او را، چون سپرى ، حفظ مى کند.
۱۹۳
  وَ قَالَ ع : وَ قَدْ قَالَ لَهُ طَلْحَهُ وَ الزُّبَیْرُ: نُبَایِعُکَ عَلَى اءَنَّا شُرَکَاؤُکَ فِی هَذَا الْاءَمْرِفقال : 
لاَ وَ لَکِنَّکُمَا شَرِیکَانِ فِی الْقُوَّهِ وَ الاِسْتِعَانَهِ وَ عَوْنَانِ عَلَى الْعَجْزِ وَ الْاءَوَدِ.
  طلحه و زبیر به او گفتند با تو بیعت مى کنیم بدین شرط که ما هم در امر خلافت با توشریک شویم فرمود: 
نه ، شما با من باشید در نیرو بخشیدن و پایدارى کردن . و به هنگام سختى و درماندگى دویار من باشید.
 ۱۹۴
  وَ قَالَ ع :
اءَیُّهَا النَّاسُ، اتَّقُوا اللَّهَ الَّذِی إِنْ قُلْتُمْ سَمِعَ، وَ إِنْ اءَضْمَرْتُمْ عَلِمَ، وَ بَادِرُوا الْمَوْتَ الَّذِی إِنْ هَرَبْتُمْ اءَدْرَکَکُمْ وَ إِنْ اءَقَمْتُمْ اءَخَذَکُمْ وَ إِنْ نَسِیتُمُوهُ ذَکَرَکُمْ.
  و فرمود (ع ):
اى مردم ، از خدا بترسید. خدایى که اگر سخن گویید، مى شنود و اگر چیزى در دل نهان کنید، مى داندش . و بر مرگ پیشى گیرید، مرگى که اگر بگریزید به شما مى رسد و اگر بایستید، مى گیردتان و اگر فراموشش ‍ کنید، شما را یاد کند.
 ۱۹۵
  وَ قَالَ ع :
یزهِّدَنَّکَ فِی الْمَعْرُوفِ مَنْ لاَ یَشْکُرُهُ لَکَ، فَقَدْ یَشْکُرُکَ عَلَیْهِ مَنْ لاَ یَسْتَمْتِعُ بِشَیْءٍ مِنْهُ وَ قَدْ تُدْرِکُ مِنْ شُکْرِ الشَّاکِرِ اءَکْثَرَ مِمَّا اءَضَاعَ الْکَافِرُ، وَ اللّ هُ یُحِبُّ الْمُحْسِنِینَ.
  و فرمود (ع ):
دلسرد نکند تو را از نیکوکارى ، کسى که نیکوکاریت را سپاس ‍ نمى گوید. گاه کسى تو را سپاس گوید که از نعمت تو بهره مند نشده است . و تو از سپاس گفتن دیگران ، بیش از آنکه ناسپاسان تباه کرده اند، به دست خواهى آورد و خدا نیکوکاران را دوست مى دارد.
 ۱۹۶
  وَ قَالَ ع :
کُلُّ وِعَاءٍ یَضِیقُ بِمَا جُعِلَ فِیهِ إِلا وِعَاءَ الْعِلْمِ فَإِنَّهُ یَتَّسِعُ بِهِ.
  و فرمود (ع ):
هر ظرفى از آنچه در آن مى نهند پر شود، مگر ظرف دانش که هر چه در آن نهند فراختر مى گردد.
 ۱۹۷
  وَ قَالَ ع :
اءَوَّلُ عِوَضِ الْحَلِیمِ مِنْ حِلْمِهِ اءَنَّ النَّاسَ اءَنْصَارُهُ عَلَى الْجَاهِلِ.
  و فرمود (ع ):
نخستین پاداشى که بردبار از بردباریش مى گیرد، این است ، که مردم در برابر نادانان حمایتش مى کنند.
 ۱۹۸
  وَ قَالَ ع :
إِنْ لَمْ تَکُنْ حَلِیما فَتَحَلَّمْ، فَإِنَّهُ قَلَّ مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ إِلا اءَوْشَکَ اءَنْ یَکُونَ مِنْهُمْ.
  و فرمود (ع ):
اگر بردبار نیستى ، خود را به بردبارى وادار، زیرا کم اتفاق افتد که کسى خود را به قومى شبیه سازد و همانند آنان نشود.
 ۱۹۹
  وَ قَالَ ع :
مَنْ حَاسَبَ نَفْسَهُ رَبِحَ، وَ مَنْ غَفَلَ عَنْهَا خَسِرَ، وَ مَنْ خَافَ اءَمِنَ، وَ مَنِ اعْتَبَرَ اءَبْصَرَ، وَ مَنْ اءَبْصَرَ فَهِمَ، وَ مَنْ فَهِمَ عَلِمَ.
  و فرمود (ع ):
هر که حساب نفس خود کند، سود برد و هر که بینا گردد، بفهمد و هر که بفهمد، به دانش رسد.
 ۲۰۰
  وَ قَالَ ع :
لَتَعْطِفَنَّ الدُّنْیَا عَلَیْنَا بَعْدَ شِمَاسِهَا عَطْفَ الضَّرُوسِ عَلَى وَلَدِهَا.
وَ تَلاَ عَقِیبَ ذَلِکَ (وَ نُرِیدُ اءَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْاءَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ اءَئِمَّهً وَ نَجْعَلَهُمُ الْو ارِثِینَ).
  و فرمود (ع ):
دنیا پس از کژتابیهایش به ما روى خواهد کرد و مهربان خواهد شد.چونان ماده شتر بدخویى که به بچه خود مهربان شود. (سپس این آیه برخواند) (و ما بر آن هستیم که مستضعفان روى زمین را نعمت دهیم و آنان را پیشوایان سازیم و وارثان گردانیم .)


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر